Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

                    

vv
Niech mi będzie wolno 
 będzie przedstawić ...
Edmund Bared

1 majaxxx

Zakon Rycerzy Pracy - Pierwszy "1 Maja"

Dla uczczenia strajku robotników z Chicago w 1886 roku Pierwszy Maja uchwałą paryskiego kongresu II Międzynarodówki z 1889 roku  uznany został Międzynarodowym Świętem Mas Pracujących. Pierwsze obchody w wielu krajach w tym w Polsce  odbyły w 1890 roku i stały się robotniczą tradycją. W ogłoszonym apelu II Międzynarodówka stwierdziła, że w tym dniu robotnicy we wszystkich krajach i miastach jednogłośnie wezwą władze publiczne do ograniczenia w drodze ustawowej czasu pracy do 8 godzin i realizacji innych postanowień kongresu Międzynarodówki. W dniu pierwszego maja 1890 roku robotnicy masowo porzucili miejsca pracy i wzięli udział w różnych formach obchodów zależnych od warunków specyficznych dla danego kraju. Nie zabrakło wśród nich i robotników polskich. W samej Warszawie około 10 tysięcy robotników porzuciło pracę i ruszyło w pochód. Siedemdziesięcioletni  wówczas Fryderyk Engels miał powiedzieć: .... gdyby Marks był jeszcze razem ze mną , żeby widzieć to na własne oczy... Pomimo drastycznych form zakazów, uruchamiania przeciw manifestantom policji i wojska, pomimo, że padali ranni i zabici, pomimo, że organizatorów zamykano do więzień nie udało się zdławić tej robotniczej tradycji.

 Chicagowski pierwowzór  Pierwszego Maja z 1886 roku nie był dniem krwawym.  Pomimo napięć kilkudziesięciotysięczny tłum robotników prowadzonych przez socjalistę Alberta Parsonsa przeszedł spokojnie przez Michigan Avenne nie zaczepiany przez policję. Do takiego dnia nawiązuje uchwała II Międzynarodówki tworząca Międzynarodowe Święto Mas Pracujących 

Jednakże już trzeciego maja okazało się, że robotnicze manifestacje bez ataków policji to rarytas. Tym razem policja zaatakowała zabijając dwóch robotników co spowodowało eskalację protestów. Czwartego maja mimo spokojnego przebiegu wiecu policja wezwała robotników do rozejścia się. Wtedy rzucono bombę w szeregi policji a policja odpowiedziała ogniem. Strzelali też robotnicy. Bruk nie po raz pierwszy i nie ostatni w historii spłynął krwią bynajmniej nie biznesmenów a robotników i też z ludu w większości się wywodzących policjantów.  Rzucenie bomby okazało się prowokacją policji. Ten kto ją rzucił nijaki Rudolph Schnaubelt został wypuszczony z aresztu i wyjechał za granicę. Robotniczych organizatorów majowych protestów powieszono.

  strajk
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                            "Strajk" obraz Stanisława Lenza z 1910 roku 
                       Foto z B. Suchodolski "Dziele kultury polskiej"
     

Mityng pierwszomajowy 1886 roku w Chicago 
dał początek Międzynarodowemu Świętu 1 Maja. 
Został dniem solidarności klasy robotniczej w walce o lepsze jutro. 
Dzień! Maja jest symbolem stałych przemian jakie zachodzą w społeczeństwach niezależnie od okresowych wahań koniunktury systemowej. przemiany te doprowadzą do powstania świata bez wyzysku, wojen, niesprawiedliwości, głodu.
Świat w którym przestaniemy być niewolnikami pieniądza i wyrobnikami na rzecz bogatych i każdy będzie mógł spełnić się w tym co w jego osobowości zostało przez brutalność kapitalistycznej rzeczywistości zagłuszone.  By nie powtarzały się wydarzenia jak te z Chicago w dniach 3-5 maja tamtego roku. 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                           
Fryderyk Engels i Eleonora Marks w czasie demonstracji 1 majowej w Londynie Demonstracja pierwszomajowa robotników londyńskich w Hyde - Partku
z udziałem Fryderyka Engelsa i Eleonory Marks
Rysunek Chouletea 1892 

Tradycja 1 majowa rozpowszechniła się w całym świecie za wyjątkiem kraju gdzie powstała. Ameryka Północna ( USA i Kanada) obchodzą  święto pracy ( Labour Day ) corocznie w pierwszy poniedziałek września. owstała w 1881 roku ale nie mająca jeszcze wpływu na wydarzenia z 1886 roku Amerykańska Federacja Pracy zdominowała ruch robotniczy w USA  blokując dostęp do związków zawodowych niskokwalifikowanym robotnikom, szczególnie wywodzącym się  ze środowisk imigranckich i murzynom. Nie dopuściła też do powstania tradycji 1 Maja jako robotniczego święta. Ośmiogodzinny dzień pracy o który walczyli robotnicy Chicago wprowadzono w USA dopiero w latach trzydziestych XX wieku decyzją prezydenta Franklina Delano Roosvelta.

                           
Kto w takim razie  jeśli nie Amerykańska Federacja Pracy organizował ruch robotniczy w tamtych dniach      

W "Historii Powszechnej Tom VII" opracowanej przez Akademię Nauk ZSRR  a wydanej w Polsce przez Książkę i Wiedzę w 1972 roku znalazłem wzmiankę o roli  w zorganizowaniu pierwszej demonstracji 1 majowej 1886 roku organizacji robotniczej o nazwie :ZAKONU RYCERZY PRACY. 

(Tekst stron 265 -267 cytuję bez interwencji. Zdjęcia sa dobrane i nie koniecznie z tej publikacji)

 

" Robotnicy amerykańscy, zwłaszcza wykwalifikowani, otrzymywali w porównaniu z robotników innych  krajów europejskich znacznie większe płace, jednak warunki ich życia pozostały nadal . ciężkie. Dzień roboczy trwał z reguły nie mniej niż dziesięć godzin, przy czym

Strajk tramwajarzy

 tempo pracy było szczególnie intensywne, warunki mieszkaniowe niezdrowe, a czynsze wysokie; wprowadzano ponadto nadmierne grzywny i potrącenia z płac. Praca kobiet i dzieci była bezlitośnie eksploatowana; nie istniały ubezpieczenia na wypadek bezrobocia czy choroby. Robotnicy amerykańscy pochodzenia anglosaskiego korzystali z pewnych przywilejów w stosunku do innych narodowości, tak iż tworzyli główną .-warstwę pracowników lepiej płatnych. - natomiast sytuacja robotników-imigrantów z Irlandii, Europy wschodniej i południowej, z Chin . Japonii stała się nader ciężka, byli oni maltretowani zarówno przez właścicieli zakładów, jak : przez pośredników, werbujących imigrantów do pracy w różnego rodzaju przedsiębiorstwach. Wiejska ludność murzyńska w stanach południowych pędziła niesłychanie nędzny żywot. Murzyni, usiłując poprawić swą sytuację materialną, emigrowali masowo ze wsi do miast, gdzie znajdowali jedynie najcięższe i najmniej płatne rodzaje zarobkowania. Dyskryminacja rasowa stosowana też była do dawnych gospodarzy ziemi amerykańskich Indian. Resztki plemion indiańskich, wyparte przez kolonizatorów w pustynne i nieurodzajne tereny,skazane były na wymarcie w zamkniętych rezerwatach, 

  tj. okręgach wyznaczonych im osiedlenie. Ostatecznym ciosem dla ludności indiańskiej była ustawa Dawesa z 1887 r., znosząca właściwie ustrój plemienny i wspólną własność ziemi w rezerwatach. Przymusowe przydzielanie głowie rodziny indiańskiej niewielkich kawałków gruntu spowodowało nie tylko rozpad wspólnoty, pośrednio pozbawiło też Indian części ziemi w rezerwatach, która im pozostała po przeprowadzeniu podziału wspólnych gruntów. W ostatnich latach trzydziestu latach XIX stulecia walka klasowa w Stanach Zjednoczonych przybierała niejednokrotnie bardzo ostre formy w związku z ciężkim położeniem mas pracujących  zwłaszcza w czasie kryzysów gospodarczych. Proletariat amerykański stał się pionierem w walce o ośmiogodzinny dzień roboczy, gdyż już w latach sześćdziesiątych głównym celem dążeń robotniczych było zmniejszenie godzin pracy.

Strajk kolejarzy Illinois

Strajk kolejarzy Illnois 
sztych z 1894 roku

Utworzony jeszcze w r. 1866 Krajowy Związek Robotniczy (Natianal Labor Union) odegrał ważną rolę w amerykańskim ruchu robotniczym. On to wzywał robotników do samodzielnej akcji politycznej, walczył o międzynarodową solidarność klasy robotniczej i o prawa kobiet, on dopomógł robotnikom murzyńskim do zorganizowania Narodowego (Krajowego) Związku Robotników Kolorowych (Colored National Labor Union); nie udało mu się jednak połączyć ruchu robotników białych i kolorowych w jednej organizacji. Na czele Związku stał robotnik-rewolucjonista Sylvis, który poświęcił swe życie walce o prawa klasy robotniczej i pod którego wpływem Związek nawiązał kontakt z I Międzynarodówką. Liderzy Związku popełniali wszakże błąd, twierdząc, iż najważniejszym zadaniem ruchu robotniczego jest walka o zmianę systemu monetarnego. Jak pisał przyjaciel Marksa, socjalista Sorge, Związek Robotniczy "zatruł się „greenbackizmem" i ideologią ruchu drobnoburżuazyjnego; w tym leżała przyczyna jego rozpadu.  

Strajk kolejarzy

Strajk kolejarzy Illnois 
sztych z 1894 roku

Kryzys gospodarczy z 1873 r. i trwający po nim długo marazm ekonomiczny wywołały obniżenie płac robotniczych, lokauty i bezrobocia, które doprowadziły do zacieklej walki robotników z przedsiębiorcami i do szerokiej akcji strajkowej. Kapitaliści zaś dla przezwyciężenia strajków zastosowali wszelkie możliwe środki, łącznie z prowokacją. Tak np., aby przełamać strajk górników w latach 1874 i 1875, przeprowadzono prowokacyjny proces sądowy, podczas którego fałszywi świadkowie oskarżali górników o stworzenie terrorystycznej organizacji Molly Maguires. Na podstawie zeznań najemnych szpicli skazano dziesięciu górników na śmierć, a siedemnastu na długoletnie więzienie. Mimo to walka nadal trwała. Szczególnie burzliwy przebieg miały strajki kolejarzy w r. 1877. W wielu miastach, jak np. w Baltimore, Chicago czy Pittsburgu, strajkujący robotnicy staczali prawdziwe bitwy z policją i wojskami federalnymi. W Saint Louis robotniczy komitet strajkowy w ciągu tygodnia utrzymywał władzę nad miastem. Kołom rządzącym udało się przełamać falę strajków dopiero przy pomocy wojska i brutalnych represji.  

xxx

Nowe ożywienie w ruchu robotniczym nastąpiło po zakończeniu kryzysu przemysłowego, ywiła steż działalność tzw. Zakonu Rycerzy Pracy (Knights oj Labor) - organizacji robotni­czej założonej w 1869 r. jako tajne, ściśle zakonspirowane stowarzyszenie z rytuałem masońskim. Początkowo nie miało ono większego znaczenia. Pod koniec lat siedemdziesiątych "Zakon" przeszedł do otwartej akcji, a liczba jego członków zaczęła szybko wzrastać. Głosił on hasła walki o "finansowe i przemysłowe wyswobodzenie robotników całego świata z więzów tyranii wielkich koncernów i niewoli pracy najemnej" i zamierzał osiągnąć swe cele przez ruch kooperacyjny, mogący według jego zwolenników zastąpić system produkcji kapitalistycznej. Rycerze Pracy odrzucali jednakże konieczność walki politycznej oraz inne formy walki klasowej, w tym również strajki.

Mimo właściwej teoretykom bezradności i oportunizmu swych liderów Rycerze Pracy odegrali ważną rolę jako pierwsza masowa organizacja robotnicza w Ameryce, obejmująca szerokie rzesze robotników (w tym również kolorowych i niewykwalifikowanych) i wciągająca ich do akcji strajkowych nie bacząc na zakazy pracodawców. Okres natężenia działalności tej organizacji nastąpił w r. 1886, gdy w całym kraju rozpoczęła się masowa walka o ośmiogodzinny dzipracy, w której to akcji wzięło udział około 340 000 robotników.  

Plakat 1 majowy z okresu PRL

Głównym ośrodkiem ruchu było Chicago, gdzie 1 maja 1886 r. został pomyślnie przeprowadzony strajk powszechny. Lecz przedsiębiorcy i rząd czyhali tylko na okazję, by rozprawić się z wodzami ruchu robotniczego. Podczas mityngu robotników na Hay Marquet Square w Chicago prowokator rzucił bombę na policję; zaaresztowano wówczas przywódców ruchu, a czterech z nich (Parsons, Spies, Engel i Fischer) skazano na śmierć w rozprawie sądowej, przeprowadzonej na podstawie fałszywych zeznań.

     

Jakkolwiek zwykli członkowie Zakonu Rycerzy Pracy brali udział w walce o ośmiogodzinny dzień roboczy, liderzy organizacji odmówili poparcia tego postulatu robotniczego, co w znacznym stopniu poderwało jej autorytet wśród mas robotniczych. Do upadku Rycerzy Pracy przyczyniło się też w dużej mierze powstanie w 1881 r. w Pittsburgu nowej organizacji, na której czele stanął były robotnik z przemysłu tytoniowego, Samuel Gompers. Organizacja ta ukonstytuowała się definitywnie na kongresie w Columbus w stanie Ohio pod nazwą Amerykańska Federacja Pracy (AFL; American Federation oj Lahor). ""

                           
Wolnomularzy z Zakonu Rycerzy Pracy pewnie już nie ma, ale 1 Maja nadal w tradycji robotniczej pozostaje
     

 1Maja w Zindabad

   

1 maja na Warmii i Mazurach

 
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
       
             
                           
  Opracował Czerwony Hrabia Edmund Bared w październiku 2009  
   Podstawowy materiał jest cytatem z  Historii Powszechnej tom VII opracowanej przez Akademię nauk ZSRR ,wydanej w języku polskim nakładem Książka i Wiedza w 1972 roku  
                           
   

 

             

Socjalizm i inne Pasje - mapa witryny

               

Monitoring                  

  Księga gości

 

  Powrót do początku strony

 Powrót do strony głównej